Ι. ΠΕΡΙΛΗΨΗ - Η ΣΚΙΑ

Μια ιστορία επιβίωσης, αφομοίωσης και κόστους ευθύνης.

Είχε εκπαιδευτεί να χάνεται. Τώρα αποκαλύφθηκε.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Σε μια ξένη χώρα, τίποτα δεν είναι πλέον καθαρό.
Ο κίνδυνος δεν εμφανίζεται με όπλο.
Μπορεί να είναι ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω.
Ένα μοτίβο που μετατοπίζεται.
Μια σιωπή που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Για να επιβιώσει, δεν μπορεί απλώς να κρυφτεί.
Πρέπει να αφομοιωθεί.
Γρήγορα. Με ακρίβεια. Συνεχώς.

Η Σκιά είναι μια ψυχολογική ιστορία κατασκοπίας.
Για το πώς κινείσαι ότι είσαι εκτεθειμένος.

Και από εκεί και μετά, κάθε επιλογή έχει κόστος.

Αν επιλέξεις λάθος, πεθαίνεις.

Αν επιβιώσεις, συνεχίζεις.

 

ΙΙ. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Από: «Η Αράχνη»
 

Δεν πρέπει να είναι εκεί που θα τον ψάξουν.

Πρέπει να μη φαίνεται.

Να τους βλέπει μόνο αυτός.

 

Θα υπάρχει καταιγισμός πυρών.
 

— «Πρέπει να είμαι ψηλά.

Να μη με βλέπουν.

Να τους βλέπω μόνο εγώ.»

Σκέφτεται καθώς περπατά.

Είναι στο χωλ. Του έρχεται αστραπή.

Το δεξί του μάτι ανεβαίνει 1 εκατοστό.
 

— «Ναι», σκέφτεται, με καθαρό ενθουσιασμό.

Βλέπει τους τοίχους.

Μετρά την απόσταση με τα μάτια.

Βόλευε.

Θυμήθηκε την εκπαίδευση.

Ήταν πάντα γρήγορος.

Και ο καλύτερος σε αυτό.

Δύο χέρια πίσω στον τοίχο.

Πλάτη εφαπτόμενη.

Σιδερωμένη στον τοίχο.

Στην άλλη πλευρά, τα πόδια απέναντι στον άλλο τοίχο.

Πρώτα ανεβαίνουν τα πόδια.

Μετά τα χέρια ανεβάζουν το υπόλοιπο σώμα.

Αράχνη.
Τέσσερα πόδια.

Είναι θέμα ισορροπίας.

Όχι δύναμης.
 

Σκαρφαλώνει.

Μεταξύ των τοίχων.

Είναι ψηλοτάβανο.

Φτάνει στο τέλος.

Γυρίζει λίγο την πλάτη.

Και το κεφάλι.

Αφομοιώθηκε.
 

Έχει βολή ευθεία.

Δεν τον βλέπουν.

Τους βλέπει.

Τους έχει.

Δεν το ξέρουν.

Περιμένει.

​